j'n' crois pas
nie wierzę, kurwa, nie wierzę
sobota, 30 sierpnia 2008
środa, 20 sierpnia 2008
Dejt or slejt
Dobija mnie nieodwracalność rzeczy niektórych i bezradność moja wobec tychże.
I powaga sytuacji.
I natłok spraw walących się znienacka na głowę.
I powaga sytuacji.
I natłok spraw walących się znienacka na głowę.
wtorek, 12 sierpnia 2008
niedziela, 10 sierpnia 2008
Po Offie
Było miło. Mimo deszczu, dzikich hord ludzi o rozmaitych orientacjach (przeto czasem zainteresowanych bardziej piciem i macaniem sie pod drzewami niż muzyką), przypadkowych turystów zakłócających koncerty głupim gadaniem i wstrętnego dziada z baru, który nas oszukał o 2 złote.
Playlista Mogwai wcale nie była monotonna (jak twierdzą malkontenci), a na scenę eksperymentalną udało mi się dostać za każdym razem (choć to fakt, że sala była maleńka).
Hity: oczywiście Of Montreal (energia, rajtuzy w kwiaty, pan w masce tygrysa i golenie wąsów) i Mogwai (na Mogwai przypałętało się jakieś gadające bydło które albo chciało przeskakiwać przez barierkę, albo mówiło dużo, głośno i głupio, więc musiałam agresywnie uciszać O_o), poza tym Lutosphere (lutosławski pomysł Możdżera, który zapuścił włosy, w związku z czym wygląda jak Kurt Cobain powstały z martwych), Jacaszek (zmiażdżyło) i Menomena.
Caribou (multiinstrumentalista wypasowicz z Kanady) też podobno dawał radę, ale na nim akurat nie byłyśmy, tak samo jak na Modified Toy Orchestra (zmodyfikowane niechciane zabawki ze sklepów z używanymi rzeczami - jak głosi festiwalowa książeczka).
Podobało się: British Sea Power (świetny koncert, ale i tak ich nie lubię), Clinic, Waglewscy, Kammerflimmer, James Chance, So So Modern, Singapore Sling i Polpo Motel.
Śmiechowe: Dick4Dick (czyli ile piosenek można napisać o męskich narządach rozrodczych), Bajzel (uroczy chłopiec z gitarą i automatem do podkładów) i Czesław (Czesław mnie rozczarował) oraz Hungry Hungry Models (set didżejski grający do rana w składzie: dwóch panów figurantów bardzo metro i pani odwalająca całą robotę).
Kity: na samym początku, skuszone nazwą, miałyśmy wątpliwą przyjemność naciąć się na Budynia i Sprawców Rzepaku; Muchy też były nudne, jako i francuskie disko (Dat Politics, którzy w dodatku spóźnili się, ponieważ mieli problem z podłączeniem projektora, co moim zdaniem mogli sobie darować, bo mieli bardzo nieciekawą animację).
Chwała Rojkowi także za zorganizowanie zabawy aż do 6:00 i za płaszcze przeciwdeszczowe.

"Lechu, damy radę z paso doble?" - ozwał sie głos z tłumu.

Lutosfera - tak jak atmosfera, albo strato, ale luto.

Rzeczone płaszczyki

Of Montreal fakin grejt

Mogwai. Ach, och.

Waglewscy byli przyjemni, a Fisz piękny.

Singapore Sling, czyli Surf/Garage/Electro z Islandii; w każdym razie brzmieli trochę jak grunge; po lewej w koszulce w kratkę pan od potrząsania tamburynem, a po prawej - pani z gitarą.

Playlista Mogwai wcale nie była monotonna (jak twierdzą malkontenci), a na scenę eksperymentalną udało mi się dostać za każdym razem (choć to fakt, że sala była maleńka).
Hity: oczywiście Of Montreal (energia, rajtuzy w kwiaty, pan w masce tygrysa i golenie wąsów) i Mogwai (na Mogwai przypałętało się jakieś gadające bydło które albo chciało przeskakiwać przez barierkę, albo mówiło dużo, głośno i głupio, więc musiałam agresywnie uciszać O_o), poza tym Lutosphere (lutosławski pomysł Możdżera, który zapuścił włosy, w związku z czym wygląda jak Kurt Cobain powstały z martwych), Jacaszek (zmiażdżyło) i Menomena.
Caribou (multiinstrumentalista wypasowicz z Kanady) też podobno dawał radę, ale na nim akurat nie byłyśmy, tak samo jak na Modified Toy Orchestra (zmodyfikowane niechciane zabawki ze sklepów z używanymi rzeczami - jak głosi festiwalowa książeczka).
Podobało się: British Sea Power (świetny koncert, ale i tak ich nie lubię), Clinic, Waglewscy, Kammerflimmer, James Chance, So So Modern, Singapore Sling i Polpo Motel.
Śmiechowe: Dick4Dick (czyli ile piosenek można napisać o męskich narządach rozrodczych), Bajzel (uroczy chłopiec z gitarą i automatem do podkładów) i Czesław (Czesław mnie rozczarował) oraz Hungry Hungry Models (set didżejski grający do rana w składzie: dwóch panów figurantów bardzo metro i pani odwalająca całą robotę).
Kity: na samym początku, skuszone nazwą, miałyśmy wątpliwą przyjemność naciąć się na Budynia i Sprawców Rzepaku; Muchy też były nudne, jako i francuskie disko (Dat Politics, którzy w dodatku spóźnili się, ponieważ mieli problem z podłączeniem projektora, co moim zdaniem mogli sobie darować, bo mieli bardzo nieciekawą animację).
Chwała Rojkowi także za zorganizowanie zabawy aż do 6:00 i za płaszcze przeciwdeszczowe.
Foty
"Lechu, damy radę z paso doble?" - ozwał sie głos z tłumu.
Lutosfera - tak jak atmosfera, albo strato, ale luto.
Rzeczone płaszczyki
Of Montreal fakin grejt
Mogwai. Ach, och.
Waglewscy byli przyjemni, a Fisz piękny.
Singapore Sling, czyli Surf/Garage/Electro z Islandii; w każdym razie brzmieli trochę jak grunge; po lewej w koszulce w kratkę pan od potrząsania tamburynem, a po prawej - pani z gitarą.
Wszystkie zdjęcia:
![]() |
| Off festival 2008 |
Do posłuchania:
Of Montreal
(niczego innego nie ma w necie)
Clinic
Caribou
Menomena
Kawałek Kulki
Singapore Sling
So So Modern
Polpo Motel
Jacaszek
- SCENA GŁÓWNA
Of Montreal
- SCENA LEŚNA
(niczego innego nie ma w necie)
Clinic
Caribou
Menomena
Kawałek Kulki
- SCENA OFFENSYWY
Singapore Sling
So So Modern
- SCENA STRUCTURA EXPERIMENTAL
Polpo Motel
Jacaszek
Subskrybuj:
Posty (Atom)

